Reisverslag Zuid Afrika 2010

Heerlijk, we zijn in Zuid-Afrika! Het WK gevoel komt je nog tegemoet
op de vliegvelden. Daar hebben we heel wat uurtjes doorgebracht, de
posters en vlaggen van het WK hangen er nog….

Met de gehuurde auto zijn we vanuit Durban naar Pietermaritzburg
gereden, even een uurtje geslapen op een parkeerplek bij een
winkelcentrum. We waren kapot van de vlucht, het lange wachten en het
wennen aan het links rijden….. Lekker verder gereden naar Nottingham
Road, boodschappen gedaan voor de komende dagen. Na een paar kilometer
onverharde weg waren we in het Kamberg reservaat…

Zoeken naar de receptie, maar wat is de omgeving mooi! Eindelijk de
huisjes gevonden, wat een uitzicht. Bijslapen, broccoli & aardappels
klaarmaken in onze tuin en genieten van onze eerste avond!

////////////////////////////////////

Wow, met zo’n uitzicht wil je iedere dag wel wakker worden! We kijken
uit over het amfitheater in de Kamberg, de heuvels en tot aan de
Mooirivier. Lekker vroeg er uit, vandaag gaan we de beroemde
rotsschilderingen van de bosjesmannen bekijken.

We beginnen de ochtend met een half uurtje film kijken in een privé
bioscoop. Hmm, volgens ons zijn de Europeanen niet zulke lieverdjes
geweest toen ze hier kwamen. De huidige bevolking -de bosjesmannen-
waren binnen enkele jaren verdreven.

Wat overblijft zijn de verhalen en de rotstekeningen. 2 uur op 2000
meter naar boven klimmen, da’s gelijk stevig aanpoten. Onderweg
vertelt de gids over de natuur, het jaarlijks verbranden van de
gebieden en de Nederlandse namen voor veel Zuid-Afrikaanse dingen
zoals de mooirivier of de boomvan.

Tijdens het rusten onder een waterval vertelde de gids dat de Zulu
vrouwen erg duur zijn om mee te trouwen. Eerst twee geiten om te
verloven, daarna 11 koeien om te trouwen voor de familie van de bruid.
11 koeien komt neer op ruim een jaarsalaris in Zuid-Afrika. Dat kost
de mannen dus enkele jaren… En dan moeten ze ook sparen voor een
feest en een nieuw huis…. Gelukkig bouwen ze die dicht of liefst
tegen het ouderlijke huis… De stenen huizen zijn voor de
grootouders…

Aangekomen bij de rotstekeningen verteld de jonge gids met diep
respect over de heilige plaats, de sjamanen (healers) en de Elanden.
Zelfs nu nog gaan de Zulu’s eens per jaar voor een speciale ceremonie
naar de schilderingen. De sjamanen in de verschillende dorpjes zijn
nog steeds erg belangrijk.

Onderweg naar Giant’s Castle valt het op dat de Zuid-Afrikanen bijna
allemaal groeten, zeker de kindertjes. Koeien die oversteken, dikke
gaten in de weg en aapjes in de berm zorgen ervoor dat je je nooit
verveelt.

Aangekomen bij Giant’s Castle treffen we het weer met ons huisje, op
de rand van een berg. Alweer een schitterend uitzicht! Dat wordt
morgen weer lekker wakker worden… Helaas was de stroom even ‘uit’
dus we konden nog niet koken. Dan maar een drankje in het
restaurant…

Leuk om te horen dat men Nederland nog erg goed herinnert van het WK.
Ze waren allemaal in het Oranje gekleed, omdat ze voor ons waren. Ze
mogen de Nederlanders graag, we zijn namelijk een belangrijke bron van
inkomsten voor de mensen in de toeristenindustrie.

In het huisje aangekomen, gelijk gestart met koken. Pasta zonder saus,
maar met Tomatensoep, best lekker…

////////////////////////////

“Anke, een aap!” Ook goeiemorgen, doe je je ogen open staat er ineens
een aap op ons balkon… Grappig, of toch niet…. Hij gaat met z’n
hele gewicht aan de schuifpui hangen om hem te openen. Gelukkig zit ie
op slot en kan de aap niet naar binnen. Dat is toch wel schrikken, wat
zou ie komen doen?

Wanneer de schoonmaakster langs komt wil ze ons waarschuwen voor de
aap, laat je deur noooit open, doe hem altijd op slot zegt ze. In het
huisje hangt ook een bordje met een waarschuwing en de volgende tekst:
“you feed ’em, we shoot ’em ;-(”

Als we in de 4wheel drive zitten naar de vogelhut vertelt de manager
ons dat de aap alleen maar komt voor voedsel, hij heeft zelfs bij een
ontbijtend stel met kinderen eten uit de keuken gepakt. Als ie geen
eten vind, gooit ie altijd de tafel omver. Hij doet dus geen vlieg
kwaad. Toch zegt de manager, ik heb er alles aan gedaan om hem weg te
krijgen, gevangen en 250 km verderop weggebracht, hij blijft komen.
Als ik hem nu zie moet ik hem helaas neerschieten.

Aangekomen op de top van de berg bij de vogel hut mogen we 3 uur lang
vogels kijken. De hut staat op een perfecte plek om de vogels te zien.
We hebben behoorlijk wat grote vogels gezien, waaronder een zeldzame
lammergier, Arend en nog wat vogels waarvan we de naam niet weten. Dat
komt later wel. Het waren in ieder geval erg grote vlees en karkas
etende vogels. En ook hier, wat een uitzicht zeg!

De terugweg zijn we gaan wandelen, het duurde even voor we opgehaald
werden en eenzaam op een hoge bergtop blijven spreekt ons niet echt
aan. Gelukkig komen we de 4wheel drive halverwege tegen en kunnen we
mee terug naar het park.

////////////////////

Lekker een lui ochtendje, iets langer uitgeslapen. ‘s middags gaan
wandelen. Lekker door de bergen en langs de mooirivier. Picknicken op
een plek met een schitterend uitzicht. Op de terugweg breekt de zon
door en verdwijnen de mistflarden.

Op het balkon hebben we niet alleen een schitterend uitzicht, maar
kijken we ook op de bomen met de vele vogels. Tijdens het maken van de
foto’s kwamen we onze vriend de aap voor de tweede keer tegen die dag.

Eerst vluchtend voor de kampbeheerder en daarna doodleuk toen wij op
het balkon zaten. Op nog geen meter afstand kuiert hij naar de deur,
kijkt ons brutaal aan, begint weer aan de deur te trekken. Als het
niet lukt, draait ie zich om en gaat naar de andere huisjes.

///////////////

Vroeg op, want weer verder, dit keer naar Cathedral Peak in het
noorden van de Drakensbergen. Een mooie rit door het platteland. Het
is zaterdag dus de mensen zijn vrij en op straat. Veel mensen zien er
feestelijk uit of zijn aan het picknicken.

We hebben geluk, we betalen iets meer maar zitten nu ook in een
heerlijk 4 sterren hotel met zwembad en ligbedden die uitkijken op het
dal en de bergen. Mooie bloemen en bloesem in de bomen.

‘s avonds een heerlijk diner, speciaal klaargemaakt door een big mama,
lekker luxe. Wifi op het hele terrein, dus een mooi moment om het
thuisfront te informeren.
//////////////////

Lekker vroeg op om te gaan wandelen, 4,5 -5 uur in de bergen. Een
tocht naar de Rainbow Gorge, een hangende rots. Op de moeilijkheids
schaal van 1-4 krijgt deze tocht een 2 tot 3. Gelukkig kunnen we 1,5
uur smokkelen in 5 minuten door naar het naastgelegen Didima kamp te
rijden.

Het is alweer schitterend weer (zo’n 22 graden, volle bak zon en
lekker windje), wel een beetje heiig. De start van de tocht was gelijk
behoorlijk aanpoten, constant omhoog.  Wanhopig kijken we elkaar aan,
als dit nog 3 uur zo doorgaat kun je ons opvegen.

Boven staat een bankje, ff een momentje rust. Verderop lopen we door
een bos, lekker koel, wel opletten waar je loopt. We horen de rivier
en misschien de waterval al. Het pad lijkt te eindigen in de rivier,
over de stenen naar de overkant, alleen daar is ook geen pad. Zou dit
het dan zijn?

Wel een heel mooi plekje in het bos, maar de plaatjes zien er anders
uit. Nou ja, we hebben al 2 uur gelopen, halsbrekende toeren
uitgehaald, aan lianen gehangen maar geen pad meer gevonden. Dus
terug, wat gaat die terugweg altijd lekker snel naar beneden.

Terug in ons hotel heerlijk aan het zwembad gelegen, wat een paradijs
is het hier toch. Helaas gaan we morgen erg vroeg weer verder, maar
tot nu toe heeft iedere nieuwe plek weer zijn eigen charme.

Nog 1 nacht in het kingsize bed, douchen onder de regendouche en
ontbijten als een keizer.

///////////////
We hebben ons voorgenomen om veel foto’s te maken onderweg van de
plaatselijke mensen en de koeien op de weg. We weten nu ook wat de
afrikanen bedoelen als ze over hun buik vrijwen als je langs rijdt.
Dan willen ze geld of eten. In het begin krijg je de indruk alsof ze
ons willen uitnodigen om te komen eten.

Na een paar uur rijden komen we aan in Dundee, iets meer stad dan de
andere plaatsen die we gezien hebben. Na de lunch zijn we naar het
Bloodriver monument gegaan met onze gids Evan. Een wandelende
Wikipedia.

Bij het bloodriver monument staan 64 huifkarren in een cirkel
opgesteld, gelijk als in de oorlog in 1838. 460 vooral Nederlandse
boeren hebben daar in een paar uur tijd 12.000 zulu’s verslagen met
enkele duizenden doden tegenover 3 gewonden.

Die middag hebben we voor een heel jaar genoeg geschiedenisles
gevolgd. Indrukwekkend wat Evan allemaal weet van de oorlogen en de
battlefields in Zuid-Afrika.

//////////////////

St. Lucia heeft een watertekort, maar daar is in ons hotel niets van
te zien, de planten worden zelfs water gegeven. Een heerlijk stadje,
met erg mooie woonwijken en een surf sfeer. Veel Billabong, vis- en
outdoor winkels.

Na het inleveren van onze rode Hyundai Atos ontmoeten we Geert (die
zichzelf Nick noemt omdat men dat hier niet kan uitspreken). We nemen
de reisplannen door en spreken af om om 17.00 om te gaan eten.

We verkennen het stadje te voet, zien een park en het meer bij St.
Lucia. De Spar -plaatselijke supermarkt- heeft al de hele dag geen
stroom, de zuivel en het vlees is lauw maar wordt gewoon verkocht.

De aapjes, vogels en schildpadden spelen op een grasveld naast het
hotel. In de hotelkamer horen we een zoemend geluid. Het blijkt een
mestkever te zijn die boven het balkon vliegt. Als die langsvliegen,
lijkt het net of een kind met een elektrische helikopter aan het
spelen is.

Om 17.00 worden we opgehaald door Geert en Freya, we gaan naar de ski
boat club die dankzij zijn unieke ligging uitzicht heeft op het
krokodilleneiland. Daar zien we de eerste pelikanen, krokodillen en
nijlpaarden. Grappig om te zien dat het zoetwatermeer van St. Lucia
gescheiden wordt van de Indische oceaan door alleen een strand.

‘s avonds eten we een vers gevangen vis (kopvis en dorado) bij de
Italiaan met Geert en Freya (Geert’s aanstaande vrouw). Om 20.30
hebben we het gevoel dat het al erg laat op de avond is, maar dat valt
mee. Het wordt in Zuid-Afrika altijd vroeg donker, zo rond 18.00.

////////////

Om 7.45 worden we opgehaald door Freya om walvissen te gaan kijken,
waterschoenen aan en gaan! We stappen in een hoge 4 wheel drive. Deze
is geschikt om over het strand te rijden.

Op het strand ligt de boot met twee dikke buitenboordmotoren al klaar,
de zee is erg ruig vandaag. De schipper is streng, geen losse spullen,
petjes af en je reddingsvest vast. Leuk een strikje, maar doe maar een
dubbele knoop, anders waait ie uit. Met twee handen vast houden en bij
bewegen de boot nooit met meer dan 1 hand loslaten.

Na een heftige en natte start door de branding zijn we op de oceaan.
Het duurt even voor we de eerste tekens van de bultrugwalvissen zien.
In de verte spuit er eentje. We varen er naar toe, je mag kiezen, op
het dak of voorin. Dat zijn plekken waar de boot een stuk ruiger te
keer gaat, maar waar je het wel beter ziet.

Eindelijk zien we een moeder met haar jong. Erg groot, wel 12 meter.
Af en toe komen ze boven. Iets later is het jong aan het oefenen met
lucht happen. Na heel veel deining en bijna aan het einde van nee
boottrip varen we met een gezin mee. Papa mama en kleintje. Dat is
voor Anke het moment om de vissen even te voeren, ze is wat zeeziek.

Terugvaren gaat erg snel door de hoge golven. De schipper staat zijn
mannetje. Aan wal is de zeeziekte verdwenen, rijden we terug en gaan
door St. Lucia wandelen.

Tijdens de wandeling zien we een kolonie blauwbal apen. Ze stelen
voedsel van de mensen, zijn niet zo schuw en erg fotogeniek. We lopen
langs de oceaan en het estuarium. We zien diverse dieren zoals
nijlpaarden, krokodillen en vogels.

Later die middag gaan we met een boot het St. Lucia meer op. Dan zien
we de krokodillen nijlpaarden en veel vogels van dichtbij.
Ongelooflijk wat een grote logge beesten zijn het. Je komt oren en
geheugen tekort om al het moois wat we onderweg voorbij zien komen te
zien en vast te leggen. Het valt op dat de dieren de boten en mensen
gewoon lijken te accepteren en niet wegvluchten.

De tip van Freya om voor op de boot te gaan zitten is erg goed. De
zonsondergang en een behulpzaam Nijlpaard levert een erg mooi plaatje
op. ‘s Avonds eten we sushi en steak bij de Griek die het halve
winkelcentrum van St. Lucia bezit.

//////////////////

Om 8 uur worden we opgehaald voor onze eerste Gamedrive door
Isimangaliso wetland Park. Nog geen honderd meter na de afzetting
komen we de eerste impala’s, wrattenzwijnen, zebra’s en wilde beesten
tegen. Wilde beesten lijken op kleine buffels.

Een klein stukje verderop zien we bij een drinkplaats de eerste van de
big 5; de witte neushoorn samen met een jong. Ze staan vredig met
andere dieren te grazen.
Na deze ontmoeting wordt het tijd voor het ontbijt. Freya heeft er erg
veel werk van gemaakt, wat een heerlijk en uitgebreid ontbijt.

Onder het klaarmaken van het ontbijt kijken Anke en ik naar de
rotskust van de Indische oceaan. Na het ontbijt neemt Freya ons mee
naar dezelfde kust om e.e.a. te vertellen over het maritieme leven op
de rotskust. Leven op die kale rotsen?

In een korte tijd laat Freya ons van alles zien zoals zeepokken,
anemonen, krabben, visjes en slakjes. Dit hadden we zelf echt niet
gezien. Nu kijk je met een ander oog naar zulke kale rotsen.

Terug in de 4 wheel drive zien we nog veel meer wilde dieren zoals de
Reebok, bosbok, antilopen, blauwbal aapjes en de rode duiker. We
rijden door tot Cape Vidal, een tropisch stukje strand met picknick
mogelijkheden. In Zuid-Afrika vind je bij iedere picknick plek een bbq
mogelijkheid. In Cape Vidal zit een grote kolonie apen die geen kans
onbenut laten om iets te stelen.

Freya maakt de braai klaar en wij luieren wat op het strand. Snorkelen
zit er niet in vanwege de sterke stroming en de forse golven. Tijdens
het eten loopt er een bosbokje op nog geen 10 meter van ons vandaan te
grazen. Een paar aapjes spelen wat naast de tafel.

We rijden langzaam terug op zoek naar meer dieren. Dan zien we nummer
twee van de Big-five; de buffel. Ook krijgen we kans om heel dicht bij
een aantal dieren te komen. Die dieren hebben geen enkele reden om
zich bedreigt te voelen en laten ons dan ook dichtbij komen.

Zo streng als de controle is bij het betreden van het park, zo zwak is
ie als je hem verlaat. Dat terwijl stropen echt een groot probleem is,
dan zou je toch wat meer controle verwachten.

//////////////

Vandaag een lange dag met een vol programma in het vooruitzicht. Eerst
naar het krokodillencentrum, dan een wandeling in het isimangaliso
Park en een nachtelijke safari.

‘s Morgens in het krokodillencentrum krijgen we alle maten krokodillen
te zien, van 40 cm en enkele maanden oud tot vele jaren en vele
meters. In dit park worden veel probleem krokodillen opgevangen, die
of gestroopt zijn of raar gedrag naar o.a.. mensen vertonen.

Freya helpt ons om de vele dieren die we hebben gefotografeerd te
identificeren. Ongelooflijk, alweer een wandelende Wikipedia bij
ons….

‘s Middags wandelen we door het isimangaliso park langs diverse dieren
zoals impala’s, Zebra’s en Wilde beesten. Ook lopend lijken we geen
bedreiging te vormen en komen we tot zo’n 15 meter bij de zebra’s. We
kunnen ze nog net niet aanraken.

‘s Avond in de gamedrive worden we opgehaald door een zelfde soort
buggy als die op het strand. De chauffeur heeft een off road avond
vergunning. Vrij uniek, dus een mooie kans om het wilde nachtleven te
ontdekken. Achterin de auto krijgen wij de opdracht om met de 2e
schijnwerper op zoek te gaan naar wilde dieren.

Al snel vind de chauffeur een kameleon van enkele centimeters. Hij
vangt hem en laat hem van dichtbij zien. We gaan continue op zoek naar
oplichtende ogen, erg
lastig want vogels hebben ook oplichtende ogen. Daarnaast zien we erg
veel bosbokjes, die heb je op een gegeven moment wel gezien.

Toch zien we erg veel soorten antilopen, zelfs een grijze duiker en
een andere kameleon, een jonkie. Met een lamme arm van 2,5 uur
schijnen met de lamp en een voldaan gevoel gaan we snel slapen. Morgen
worden we om 05.00 opgehaald.

//////////

Om 05.00 zitten we in de auto onderweg naar hluweluwi umfozoli. In dit
park blijven we 2 nachten. Zodra we de poort door zijn komt het wild
ons tegemoet.

De lange nekken van de giraffen steken overal bovenuit, een zebrajong
van max. 2 maanden komt op enkele meters afstand voor de camera
poseren. Wrattenzwijntjes rennen al kwispelend voor de auto uit over
de weg.

Iets verderop ligt een witte neushoorn in de berm. Eind 20e eeuw waren
er nog maar 30 witte neushoorns in de wereld. Door de inzet van het
…. Park is de populatie nu weer uitgegroeid tot zo’n 20 of 30
duizend over de hele wereld.

Tijdens het ontbijt aan de rivierbedding zien we een hele kudde
buffels en weer neushoorns. Ineens zien we 2 zebra’s die op geen 2
meter van onze picknicktafel langslopen… Best scary. De achterste
zebra blijkt wel een forse wond te hebben op zijn achterste.
Waarschijnlijk is ie aan een roofdier ontsnapt of lag ie even niet zo
lekker in de kudde.

Bij het wegrijden van de picknickplek zien we iets verderop de hele
kudde buffels langslopen. Wat een grote hoorns hebben die, daar wil je
geen ruzie mee hebben.

Lunchen doen we in het Hiltophotel, daar hebben we ook een lodge. Nou
trek voor een eenvoudige lunch maar wat tijd uit, serveren doen ze erg
inefficiënt. Na de lunch gaan we verder op zoek naar de rest van de
big 5, die krijgen we helaas nog niet te zien.

We krijgen wel een show van een troep wilde honden. Zeer
indrukwekkend. Met een groepje van 9 honden verspreiden ze zich in in
de buurt van onze auto. Vanuit allerlei hoeken jagen ze hun prooi op.
Enkele staan op de uitkijk.

Dan horen we ineens een korte schreeuw en zien we de honden iets
verderop een bokje opeten. Deze wilde honden zijn erg sociaal, eerst
mogen de pups en dan de ouders. Een aantal andere honden staat op de
uitkijk. Ook deze honden lijken geen last te hebben van de
aanwezigheid van mensen in de auto. Maar zet geen stap buiten de deur.

Precies voor sluitingstijd zijn we in de lodge, eten we wat en gaan we
vlug slapen. Morgen weer om 06.00 op zoek naar de big five.

//////////////

Als we wakker worden zien we dat de Niyala die onder ons huisje
slaapt, er ‘s morgens nog ligt. De huilende hyena van die avond ervoor
is in geen velden of wegen te bekennen. De eerste zonnestralen komen
over de berg, de zonsopgang is werkelijk prachtig.

Als we om 06.00 vertrekken voor een gamedrive dan zien we al vrij snel
een aantal giraffen op de weg staan. Ze zijn zo dichtbij dat ze niet
op de camera passen. Ze laten zich in ieder geval door ons niet
verstoren.

Verderop komen we 5 neushoorns tegen die onze auto komen onderzoeken.
Ze naderen ons op 5 meter en blokkeren de weg. Och wat erg, nu kunnen
we niet weg.
Noodgedwongen kijken we lange tijd naar hun gedrag.

Na het ontbijt rijden we verder om vervolgens een minigiraffe tegen te
komen, slechts 2 weken max. oud. Dat zien we omdat de navelstreng nog
onder zijn buik hangt. Verderop in het park lopen een neushoornmoeder
en jong neushoorntje van ongeveer 2 maanden oud. Als hij jonger dan 2
maanden is loopt ie nog onder de buik van zijn moeder door, dat kan nu
net niet meer.

///////////////

Vroeg op, 6 uur vertrekken we voor een gamedrive, de laatste in
hluweluhe, zullen we dan nu de big 5 zien? Deze nacht geen dierlijke
geluiden. Na een tankbeurt en een ontbijt a la Freya rijden we het
park uit. Vlak voor de uitgang zien we een zeer zeldzame zwarte
neushoorn. We hoorden een gids van het park zelf vertellen dat ie deze
de afgelopen 6 maanden niet meer had gezien. Er zijn er ook nog maar
zo’n 2000 van ter wereld.

Voor we naar Mhkuze gaan doen we nog even boodschappen. Een echte Zulu
experience, de Zulu’s krijgen aan het einde van de maand het salaris
en geven dat direct uit. Extra drukte dus in de winkelstraat en de
spar. Muziek schalt door de speakers, vrouwen met allerhande spullen
op het hoofd en straatverkopers lopen chaotisch door elkaar. Leuk om
mee te maken.

In het Mhkuze kamp gaan we vrijwel direct naar de unieke hide in de
drinkplaats van de dieren. Onderweg komen we alweer een zeer zeldzaam
dier tegen, de suni. Dit is de kleinste Antilope ter wereld.

Aangekomen in de hide zien we zebra’s, vogels, aapjes, niyala’s, wilde
beesten, een rode duiker en neushoorns drinken. Ze hebben er geen weet
van dat ze worden bekeken. Daardoor vertonen ze erg natuurlijk gedrag.

Op het moment dat we weg willen gaan krijgen we te horen dat we een
platte band hebben, Freya gaat kijken. Ondertussen komt er in de verte
een neushoorn aan, wat blijkt? Alweer een zwarte, hoeveel geluk op een
dag kun je hebben… De zwarte neushoorn is van nature erg schuw en
agressief, toch nadert hij ons op 4 meter! Erg bijzonder. Als Freya
aan komt lopen is haar eerste reactie , hmm alweer een neushoorn, maar
bij het horen en zien van de zwarte neushoorn wordt ook zij erg
enthousiast.

Na het douchen wandelen we naar Freya’s tent om te eten. We schrikken
ons rot in het donker lopen we zowat een niyala tegen het lijf… De
braai staat al aan en ons wordt verzekerd dat het echt veilig is,
alleen als er een hyena of luipaard komt moeten we ff uitkijken. De
heerlijke braai sluiten we af met een …. Een heerlijk zuid Afrikaans
likeurtje.

Nu weer 50 meter door het kamp wandelen naar onze tent. Een erg gaaf
huisje/ tent trouwens.

/////////////

Inmiddels zijn we wel gewend dat er bij het eten diverse wilde dieren
komen kijken of in het zicht zijn. Toch is het dan ineens schrikken
als je een hyena langs je tent ziet lopen op enkele meters afstand.
Snel er achteraan voor een foto. Zonder gids haal je je dat natuurlijk
nooit in je hoofd.

We gaan vroeg wandelen met een gewapende gids in het park. We moeten
erg stil zijn om de dieren niet te verstoren of juist te lokken. Klik
klik, het geweer is geladen, we moeten doodstil blijven staan… Er is
gelukkig niets aan de hand. De gids verteld dat ie gisteren oog in oog
stond met de patriarch van een olifantengroep. Olifanten en neushoorns
gebruiken hetzelfde pad. Ook zien we recente sporen van een luipaard

We gaan de mhkuze rivier over via een touwbrug en komen in een soort
oerbos. Bomen van 3 meter dik en we zien erg veel vogels. Als op de
terugweg er een paar takjes breken enkele meters naast ons en we
duidelijk een dier horen staan we weer op scherp, gelukkig is het maar
een wrattenzwijn.

Tijdens de brunch worden we omringd door een kolonie (fotogenieke)
blauwbalaapjes, die willen graag meedoen.  Nog even naar de hide, eens
kijken of we nog wat dieren aantreffen. We hebben geluk, het lijkt wel
spitsuur. Er ligt ook een bosvarkentje in de modder te rollen, wat een
lelijk beest. Normaal zie je ze niet overdag, het zijn echt
nachtdieren.

Na een bumpy rit komen we aan in mhkase, de lodge en het reservaat
worden gerund door twee gidsen. Een perfecte lunch op een sfeervolle
plek, met uitzicht op de drinkplaats van de dieren van het park. We
rijden met een open landrover door het reservaat. Op zoek naar buffels
en neushoorns.

We krijgen veel uitgelegd over het runnen en in stand houden van een
reservaat erg interessant. We krijgen tevens een tip voor het bijna
zeker zien van leeuwen; bij zonsopgang over de lokale weg door het
naastgelegen pinda game reserve te rijden. Dit kan, we gaan dan alleen
terug, beetje raar maar zeggen dat we iets vergeten zijn moet kunnen
toch? Dat gaan we dus doen.

In de lodge hebben we een heerlijke en zeer strakke badkamer met
regendouche, onder de open sterrenhemel.

/////

Wat zijn wilde dieren toch vroeg wakker! Uitslapen is er voor ons dan
ook weer niet bij, om 5.30 gaan we op leeuwenjacht. We komen vechtende
zebra’s tegen, indrukwekkend maar geen leeuwen, balen….

Als we om 6.30 terug zijn gaan we direct het park in om de neushoorns
op te zoeken. De gids is een echte spoorzoeker, kijkt naar de sporen,
voelt aan de poep en volgt ze. Na een uurtje steeds versere sporen te
vinden, ziet hij ineens sporen over onze bandensporen. We gaan nu te
voet verder.

Na 50 meter door de bosjes te sluipen staan we ineens oog in rug met
de neushoorns. Een moeder met jong, zo’n 30 meter verderop, dat is
dichtbij. De gids sluipt verder en wenkt ons. We naderen tot op 20
meter, dan schrikt ie en rent weg.  We volgen hem weer en al snel zien
we hem weer, hij is op z’n hoede. Waarschijnlijk hoort ie het bonken
van ons hart. Dat valt mee, hij graast verder, we mogen hem nog even
bewonderen en gaan dan verder.

Het laatste park van onze safari is het Tembe Elephant park, de naam
zegt het al; hier zien we olifanten. Zodra we door de gate rijden,
lijkt het wel of er oorlog is geweest in het park. Alle bomen
beschadigd of gebroken, duidelijk olifantensporen. De olifanten die
hier leven zijn de grootste van Afrika.

Na een welkomstdrankje en een goeie lunch vertrekken we. We horen een
boel gekraak en zien ineens de eerste olifant van de vakantie. Wat een
extreem groot mannetjes olifant is het zeg. De Thaise olifant
verbleekt bij dit formaat olifant. Jammer genoeg is ie niet
fotogeniek, maar we komen er vast meer tegen.

De gids gaat tevens op zoek naar leeuwen, het duurt niet lang of we
zien er eentje in het hoge gras. Hij verbergt zich goed. We blijven
een poosje staan, maar hij blijft liggen waar ie ligt. De leeuw heeft
meer geduld dan wij…

Verderop in het park horen we een boel gekraak en brekende takken.
Ineens komt een groot mannetjesolifant recht op ons af, wij staan op
zijn pad. Vlak voor de auto buigt hij af en loopt om ons heen. Wat een
imposante verschijning is dat zeg! Niet lang daarna hebben we een
dejavu, klapperend met z’n oren komt er weer een groot
mannetjesolifant recht op ons afgelopen. Schitterende slagtanden.

Op de terugweg hopen we op een hernieuwde ontmoeting met de leeuw.
Over het open veld sluipt de leeuw, vlak langs de auto. Hij wil
voorbij de kudde buffels, maar die laten hem er niet door. Een mooi
schouwspel. Het is een jong mannetje dat normaal gesproken met zijn
broer door het park gaat, nu alleen en waarschijnlijk op zoek naar
zijn broer.

In het kamp verteld Tom (de manager) dat de gemeenschap erg blij is
met onze komst. Wij brengen geld en werk en op die manier verdient de
gemeenschap geld voor wegen, scholen en elektriciteit. Meerdere parken
zijn eigendom van de gemeenschap, meestal een aantal dorpjes. De
verkoop van wilde dieren en exploitatie van het park leveren dan geld
op. Bijkomend voordeel is dat er veel minder gestroopt wordt door de
lokale bevolking. Levend brengt een buffel al gauw 12.000 EUR op.
Stropen is een groot probleem voor veel parken.

De plaatselijke bevolking verzorgt een heerlijke maaltijd. Er staat
niyala op het menu, vergelijkbaar met reerug, een goeie wildsmaak en
lekker mals. Na het eten krijgen we koffie en thee bij het heerlijke
kampvuur. 3 bushbaby’s, schattige aapjes met een hele dikke staart
spelen in de boom, die hadden we nog niet eerder gezien.

Nog nagenietend van de geweldige dag springt Wout ineens het bed uit.
Wat is er vraagt Anke? “een Schorpioen, hij kroop onder m’n rug en had
z’n staart omhoog!” Met insektenverdelger dat op het nachtkastje staat
hebben we hem onder de matras geplet en doodgespoten.

//////////////

De laatste gamedrive! We hebben al een voldaan gevoel, maar kans op
herhaling van de middag ervoor doet ons hartje sneller kloppen. Vrij
snel nadat we instappen zien we 4 luie leeuwen, waarvan 1 heel groot
mannetje. Hij heeft waarschijnlijk ook de 2 broertjes uit elkaar
gejaagd toen ze zijn wijfjes wilden versieren verteld de gids.

Nog geen half uur later zien we de broertjes weer verenigd samen
rondsluipen. Alweer een goeie sighting, de leeuwen komen helemaal uit
het gras, naar de auto toe, wat zijn ze groot en mooi van dichtbij.
Ondertussen komt er in de verte een olifant met grote slachttanden op
ons af, we weten gewoon niet waar we moeten kijken.

Als de dieren weg zijn rijden we door naar de hide, die een mooi
uitzicht heeft over de drinkplaats. Daar zijn 4 zeer volwassen
mannetjes olifanten aan het drinken en wassen.

Tijd om in te pakken en naar Mozambique te gaan. Bij de grensovergang
verloopt alles vlekkeloos, wandelend over de grens is geen enkel
probleem. We stappen in de 4 wheel drive van ons appartement Somente
in Ponto d’ouro.

////////////

De weg naar Ponto d’ouro is een zandweg door de duinen. Ook in het
dorp zelf is er geen verharde weg, alles is van zand. Ponto d’ouro
ligt aan een geweldige baai met mooie golven. De dagen die we hier
doorbrengen zijn relaxed en niet zoals we gewend zijn van de meeste
badplaatsen.

We missen de boulevard, pinautomaat, verharde straten of de
strandbedjes. Voor 2 handdoeken en neen klamboe hebben we goed moeten
zoeken. Watersport mogelijkheden zijn er te over en walvissen zie je
vanaf het balkon waterfonteinen spuiten in de oceaan. Het is wel echt
een authentiek badplaatsje met een surfsfeer.

De mensen zijn vrolijk en vriendelijk en in de vroege morgen gaan we
eropuit om met dolfijnen te zwemmen, de eerste keer tevergeefs maar de
tweede keer levert veel bezienswaardigheden op; zo komen we parende
lockerhead schildpadden tegen, dit zijn reuzeschildpadden die wel tot
3 meter kunnen worden. We zwemmen met dolfijnen en een mantarog van
ruim 2,5 meter. Dat schijnt nog een kleintje te zijn.

Helaas komt er aan alle mooie dingen een eind, zo ook onze vakantie in
zuid Afrika en Mozambique. De terugweg brengt ons van Mozambique, naar
de grens, 5 uur in de auto naar Durban, door naar Johannesburg en
Amsterdam.

//////////////////

Verstuurd vanaf mijn iPad

Discussieer mee!

Geen reacties op "Reisverslag Zuid Afrika 2010"

Er zijn nog geen reacties op deze post, laat nu een reactie achter.

Laat een reactie achter

/* Push Social to Analytics */